چرا خودمان به فکر خودمان نیستیم؟ چرا وقتی شکستن و خورد شدن و این همه فشارهای اقتصادی و اجتماعی و انواع تبعیض را می بینیم باز ساده نشتیم، ما حتی در این دنیای مجازی نیز می ترسیم ، که نکند کسی مارا بشناسد، آخه می دانید چرا؟ چون من و شما هر کجا یک نقاب می زنیم و هیج کجا خود واقعیمان نیستیم، منتظریم ایکسو ایگرگ بیایندو مارا نجات دهند، مگر همین آقای ایکس 8 سال رئیس جمهورمان نبود؟ چه چیزی تغییر کرد؟ یادمان رفته است!؟ حالا اینقدر درمانده ایم که بین بد و بدتر باید بد را انتخاب کنیم! غیر از این است؟ غیر از اینست که باید از خودمان شروع کنیم؟ غیر از اینست که باید بایستیم و مقاومت کنیم، شما مردم غزه را مسخره کردید، ما از آن مردم بیشتر که نیستیم چه بسا کمتریم، آنها مقاومت را خوب یاد گرفتند، شجاعت را، اما من و شما مثل موش می ترسیم، دوستانمان بخاطر ما میروند و ما نشسته ایم وای بر ما.
